Laat even een reactie achter en je zal me weer vinden… Wel je site er bij zetten natuurlijk

Liefs Daan

Vandaag 36 weken… Nog maar 4 weken te gaan…. Het aftellen is begonnen… Ik hoop echter dat hij niet al te lang meer op zich laat wachten… Ten eerste begint het nu wel zwaar te worden, maar het belangrijkste is toch wel dat ik hem graag wil zien….

Vrijdag naar de gyn geweest voor een echo…. De kleine vent blijkt geen hinder te hebben van mijn suiker ( nog niet ) maar moeders daarin tegen wel… Mijn suikers blijven hoog, en hij wilde me door sturen naar de internist… Ik moet gaan spuiten… Maar dat zie ik natuurlijk niet echt zitten… Heb een week de tijd gekregen om te kijken of hij nog zakken wil, maandag moeten we bloedprikken. En als de waardes nog te hoog zijn, dan wordt ik gelijk doorgestuurd…. Hopelijk zijn de waardes netjes… Want zie het echt niet zitten mezelf te prikken…Maar goed wat moet moet…

Verder gaat het redelijk… Soms slaat de angst me om de oren… Zal alles wel goed gaan… Komt hij wel gezond op de wereld…. Zit alles erop en er aan… Ben soms toch nog een beetje bang hem kwijt te raken, en dat is geen prettig gevoel kan ik zeggen… Maar ik moet vertrouwen hebben… Het komt vast en zeker helemaal goed…. Nu is het gewoon afwachten wanneer hij het de juiste tijd vindt… Bang voor de bevalling ben ik niet… Het zal vast en zeker niet kietelen en ik zal vast halve wege zoiets hebben van "waarom wilde ik dit meemaken" maar laat het gewoon over me heen komen…. We zullen wel zien, hij moet er toch uit….

Daarbij ben ik heel erg blij met de vk’s die ik heb.. Het zijn er 2 maar allebei zijn ze geweldig… Als ik bel voor een CTG ben ik gelijk welkom en word het gelijk geregeld… Doordat mijn placenta voorligt voel ik hem heel weinig tot niet.. En als ik dan zoiets heb van nu wil ik even een CTG bel ik en mag ik gelijk komen… Daarbij zijn ze gewoon heel lief en nemen ze de tijd voor je… Ik heb geen voorkeur wie ik bij de bevalling zou willen… Ze zijn allebei even geweldig….Afgelopen dinsdag nog even een uurtje aan de CTG gelegen… Hij doet het goed en dat geeft dan weer een geruststelling…..

Verder geen nieuws we waggelen weer rustig door……

Liefs Daan

• 09-08-07 – 09-08-08

Morgen is het alweer 1 jaar geleden dat er ineens van de en op andere dag een gigantische donder wolk boven mijn hoofd kwam.. Totaal niet verwacht………. Totaal NOOIT aan gedacht…. Totaal te vroeg…. Totaal lamgelagen… Totaal verslagen…. Overleed mijn lieve lieve papa op 55 jarige leeftijd….

Altijd gedacht dat ik een papa had die onverslaanbaar was.. Die sterker was dan de wind was….Sterker dan de wildste storm…En die nog wel 30 jaar mee zou gaan…. Zodat hij de sterkse, beste, leukste, liefste, gekste en grappigste opa zou worden die een kleinkind zou kunnen bedenken…. Maar daar werd 1 jaar geleden op drastische wijze een einde aan gemaakt…. Niks geen sterkste, beste, leukste, liefste, gekste en grappigste opa… Dat was in 1 klap voorbij… We hebben het niet zien aankomen, we hebben het niet kunnen verkomen….

Dat telefoontje op 09-08-07 zal ik de rest van mijn leven niet meer vergeten…. Op weg naar mijn moeder om te eten, belt mijn zusje totaal in paniek op… Kon er eerst geen wijs uit opbrengen wat ze schreeuwde… Ik dacht dat ze een MK had gekregen… ( ze was op dat moment 12 weken zwanger ) maar ineens hoorde ik iets wat mijn hart deed overslaan…. Papa is dood probeerd ze zo goed als kwaad te zeggen….

Hoe is het mogelijk… Wat kan je wereld ineens op zijn kop staan zeg…. Tjeeeeetje mina…. Het gevoel is makkelijk naar boven te halen… Mijn papa weg… Zomaar ineens? Zonder iets te zeggen? Dood weg….

Wat de dood op zo’n moment inhoudt weet je eigenlijk niet. Je weet dat dood zijn betekend dat je iemand nooit meer zal zien… Nooit meer zal horen lachen… Nooit meer met hem/haar zal kunnen praten… Hij/zij gewoon weg is… Maar als het zo dichtbij gebeurd besef je pas echt wat dood zijn inhoudt…

Ik heb nog zo mijn momenten dat ik denk even papa bellen… Gewoon even zijn stem horen… Even om raad vragen… Vooral toen ik net zwanger was, had ik dat heel sterk…. En nu ik mijn bevalling nader word het steeds erger…. Het is zo niet eerlijk, hij had nog bij ons moeten zijn… Maar het was zijn tijd, zijn taken zaten erop…

Ik doe mijn best en probeer verder te gaan met mijn leven…. Ik ben natuurlijk in December zwanger geworden en dat heeft mijn leven weer op een positieve manier op zijn kop gezet…. Je bent daar heel erg mee bezig… Je bent blij maar ook verdrietig…. Papa leefde altijd zo met ons mee, en vroeg zovaak hoe ik me voelde… En nu het zo ver was kon ik hem niet eens meer zeggen dat het gelukt was… Ookal ben ik er van overtuigd dat hij het ziet vanaf een "wolkje" het is toch anders…

Het is heel gek, ik had altijd gedacht dat als mijn vader kwam te overlijden ik me geen raad zou weten… Maar niks is minder waar… Het leven gaat door, hoe moeilijk en verdriet het soms ook is… Gelukkig heb ik een hele lieve en goede man naast me staan, die me echt door de eerste pijnlijke maanden heen getrokken heeft… En die er echt dag en nacht voor me is…. Bij hem voel ik me net zo veilig als ik me voelde bij me vader…. Zelfs nu hij het zelf ook zwaar heeft, en net als ik het zelfde verdriet met zich meedraagt is hij er altijd voor me…. Ik ben gezegend met zo’n grote kanjer!

Als je niet zo iemand naast je hebt staan, dan zou het allemaal niet zo gemakkelijk gaan…. Gelukkig heb ik die mazzel wel, en samen komen we er wel…. Het leven zal voor altijd anders zijn nu mijn vader er niet meer is…

Helaas kunnen we niet tegen de dood vechten.. Je kan nog zo hard rennen…. Je kan je nog zo goed verstoppen als je geroepen wordt, moet je komen… Als het je tijd is, moet je gaan…. De een wordt 80 de ander 55… Iets waar mijn oma het ook zo moeilijk mee heeft… Dat mensje is 80 bijna 81 en vind het zo oneerlijk… Eerste wat ze zei was, hadden ze mij maar gehaald… Maar helaas dat werkt niet zo…. 

Ik ben ontzettend blij dat juist hij mijn vader was… Ik heb heel veel van hem mogen leren, en ben er trots op dat er een stukje van hem in mijn zit…. Dat ik van hem heb mogen genieten…. Dat hij er altijd voor me was als ik hem nodig had…. Dat hij bijna het laatste jaar van zijn leven, bij ons in huis heeft gewoond…

En nu zijn we alweer een jaar verder, een jaar zonder hem… Een jaar met een lach en een traan… Soms was de berg heel stijl… En vroeg ik me af of ik ooit boven kwam…

Ik mis hem iedere dag een beetje meer…. Het is nog steeds een open wond, die heeel langzaam dicht gaat… De pijn zal denk ik nooit helemaal over gaan, maar denk wel dat het uiteindelijk een pijn zal zijn, waar je vrede mee kan hebben….

Ik denk dat hij zelf nooit heeft kunnen voorstellen wat voor leegte hij achter zou laten… Hoezeer hij gemist wordt door de mensen om hem heen… Maar we moeten verder, en dat zou hij ook zo gewild hebben… treur niet over mijn dood, maar verblijdt je over mijn leven dat stond op zijn kaartje en zo zou hij het ook gezegd hebben….

Hij zei altijd als ik ga dan ga ik… Dood=Dood en je mag best even huilen maar daarna moet je verder gaan met je leven… In het begin lijkt het moeilijk, maar eigenlijk gaat vanzelf…

Lieve papa,
Ik mis je meer dan ooit……………………………………………………………..

En zo zijn we vandaag alweer 34 weken… Als je het zo zegt gaat de tijd toch wel heel erg snel! Nog maar weekje of 6… ( hopelijk komt hij eerder) Met dit weer is het niet zo leuk om rond te waggelen als een eend… Al heeft deze eend sinds gisteren wel haar eigen poeddelbad… Waar het uit eindelijk beter te vertoeven is…

Het hele huis is warm, incl de slaapkamer… Geen zuchje wind komt er door… vader eend is dan ook op de logeerkamer gaan slapen… Zodat iig 1 van ons nog aan slapen toe komt…Hoewel ik de laatste twee nachten goed geslapen heb…

Met ons babyducky gaat alles goed… Hij groeit netjes en blijkt voorals nog geen last te hebben van mijn suiker, die maandag toch weer erg hoog was.. ( 11,9 en 9.3 ) Vrijdag 8 augustus mogen we weer voor een echo en ben dan ook benieuwd hoe hij het dan doet… Als ik nu ‘savonds op de bank zit, en mijn buik bloot gooi, zie ik mijn hele buik bewegen! Van links naar rechts en weer terug… Zo mooi om te zien, en zo gek om te beseffen dat er een klein ducky in mijn buik zit… Die al bijna klaar is om zijn reis te maken naar deze buiten wereld…. Moeder eend is zo nieuwsgierig.. En als ik aan hem denk, wordt er een doos met vlinders opengetrokken, die heel wild door mijn buik fladderen… Nog maar even….. Dan kan ik hem eindelijk bewonderen… Knuffelen… Kussen…. En hem vertellen dat hij zo welkom is….Zo ben je jaren bezig, en denk je nooit zover te mogen komen… En dan ineens…… Na al dat verdriet, na al die onzekerheid, na al die teleurstellingen blijkt het ineens zover te zijn… En laat hij zich albijna zien….

Begin nu ook last te krijgen van mijn bekken… En dan voornamelijk als ik in bed lig, met opstaan en lopen… En als ik even gezeten heb, en weer ga lopen… NIET LEKKER!!! Denk dat ik even een therapeut ga opzoeken, want misschien hebben die goeie tips voor me.. Dit nog 6 weken volhouden lijkt me nu geen pretje…

Maandag naar de VK geweest, de gyn had me vorige week 6 dagen terug gezet… ( naar 17 sept ipv 11 sept) Waarom?Geen idee.. Maar de VK zegt ook, dat gaan we lekker niet doen.. Je bent gewoon de 11 uitgerekend en die datum houden we aan… Ook ivm mijn suiker… Gelukkig maar want stel je voor dat je over tijd gaat lopen… Mijn bloeddruk was netjes 140/80 deze is wel eens anders geweest…. Dus ben weer goed gekeurd… 11 augustus mogen we weer…

Wens iedereen een lekkere dag toe…

Liefs moeder eend!

Altijd al geweten dat als ik kinderen zou mogen ontvangen het 2 jongetjes zouden zijn… Jongetje 1 is inmiddels 33 weken onderweg…

Alles wat bij een jongetje hoort vind ik leuk… Net zo leuk als bij een meisje… Jongetjes kan je al net zo leuk kleden als meisjes… En ook alles wat er om heen hoort is leuk voor jongens…. Maar 1 ding vind ik heel erg moeilijk…. Voor meisjes keuze genoeg, maar voor jongens 1 drama… ( voor mij dan ) En dat is zijn naam!( onze hond heeft denk ik wel 5 namen gehad in het begin )

Dus ik leef al zo’n 7,5 maand in een soort van "drama"…. Ik moet een geschikte naam gaan vinden voor mijn zoon, onze zoon… Waarom zeg ik ik, omdat manlief zijn namenschat ophoudt bij "Jan" of  "Klaas"… En het alleen maar leuk vindt om mij namen af te keuren… Ik hou van een beetje aparte namen, namen die je niet de hele dag tegen komt… Een naam die lekker in de mond ligt, en waar hij zijn hele leven blij mee kan zijn…

Ook het kleine mannetje in mijn buik, heeft ondertussen in zijn korte 33 weken bestaan al zo’n 7 a 8 namen gehad…. Uit een lopend van Max tot aan Liam… En van Keano tot aan Jesse… 1 naam is heel lang blijven hangen, maar voelde niet goed… Lag net even niet lekker in de mond en is net even vervelend uitspreken… Ik miste iets… Maar deze naam hadden we ondertussen al een week of 8 dus het zag er naar uit dat deze het ging worden…We noemde hem soms zelfs zo. Ik heb werkelijk slapenloze nachten gehad…. Duizend keren zijn naam geroepen, geschreven en voor me gezien maar de 100% klik miste ik toch…

En dan moet je het je man gaan vertellen, dat de naam die jullie beide leuk vinden het toch eigenlijk net niet is… Ik had al voorzichtig een paar keer iets gezegd, en hij had ook al een keer kenbaar gemaakt de naam toch wel lastig uit te spreken te vinden… En daarbij had hij het wel verwacht mij kennende

Maar het is er dan toch echt van gekomen… We hebben een naam die we allebei gelijk erg leuk vonden… Het voelt goed… Van binnen voelt het goed… Van top tot teen voelt het goed… Ik voel iets wat ik bij de voorafgaande namen miste… Een 100% klik…

Maar het heeft heel wat tranen en zweet gekost… Het is toch een hele opgave… Tuurlijk kan je zeggen er komt een dag dat je een naam wel leuk vindt, maar op zo’n moment ben je daar niet zeker van… Maar gelukkig is het ook bij ons goed gekomen, en hoeft het kleine mannetje van nu bijna 33 weken straks niet door het leven als BZN…

( Baby Zonder Naam )

Bijna 32 weken alweer… En als ik het zo opschrijf denk ik goh dat gaat eigenlijk best hard…. Kan dan ook niet wachten tot die laatste 8 weken voorbij vliegen… Misschien wel minder zelfs… Wie weet wil hij wel eerder naar buiten komen… Of misschien wel later al hoop ik dat niet…. Ben zo nieuwsgierig…

Het begint allemaal wat zwaarder te worden nu… Bloeddruk blijft vrij hoog en moet dan ook rust houden/nemen… Afgelopen woensdag naar de dietste geweest voor mijn suiker… En moet voornamelijk oppassen met vloeibare suikers… Drinken dus… En laat ik nu net (door mijn suiker) heel veel dorst hebben… Hoe het verder staat met mijn suiker weet ik niet… 21 juli moeten we weer naar het ziekenhuis voor een echo, dan wordt weer bepaald hoe groot de kleine man is… En of alles verder binnen de perken blijft…

De harde buiken komen en gaan, dus mijn lichaam is zich al aan het voorbereiden op het einde… Vind het allemaal reuze spannend… Ben ook zo benieuwd hoe alles zal verlopen… Hoe ik me ga voelen als ik voor het eerst ons binkie vast hou… Hoe ik terug ga kijken op de bevalling… Hoe mijn man het gaat vinden…. De kraamtijd… Enz enz…

Maar voorlopig moeten we eerst nog even 8 weken rust houden… Ik lig dan ook veel in bed en slaap veel… Mijn bekken beginnen nu ook van zich te laten voelen, dus waggel lekker als een dik klein eendje de wereld door… Maar ik klaag niet Verder leer je in een tijd zoals deze wat je aan mensen hebt, of eigenlijk niet hebt moet ik zeggen… Uit onverwachte hoek krijg ik telefoontjes, smsjes, en zelfs hulp met bijvoorbeeld het uit laten van mijn hond… Dat deze vrouw lief en aardig was wist ik al, maar dat ze me ook zo lief steunt en helpt vind ik helemaal geweldig… Terwijl sommige mensen alleen maar met zichzelf bezig zijn, en druk in de weer zijn met …………………..zichzelf, kom ik er gewoon beetje bij beetje weer achter waarom ik liever kennissen heb, en mensen niet zo snel beschouw als vrienden….

Mijn zus is zo’n voorbeeld … Altijd klaar gestaan voor haar… Ik de periode dat haar jongste geboren werd, heb ik haar gezinnetje draaiende gehouden… Zoveel mogelijk het leventje van mijn neefje door laten gaan… schoongemaakt… Uren en uren opgepast enz enz…Tijd lang in huis geweest… Verder altijd dag en nacht bereikbaar om op te passen enz enzEn nu? Nu ik niet zo lekker ga, krijg ik alleen maar een sms met STERKTE! Alleen maar met zichzelf bezig… Vorige week belde ik haar op of ze even met me mee wilde naar het ziekenhuis voor een ctg, ze heeft alleen maar lopen klagen dat ze hoopte dat het opschoot, want ze was druk in haar huis bezig met schilderen en er moest nog een hoop gebeuren.. Toen ik krap 30 min aan de ctg had gelegen, ging ze al de zuster halen, want ze moest verder met schilderen… Neeeeee heel fijn…. Het is ook fijn om te weten dat je zo’n goeie vangnet achter je hebt…. Dat je mensen hebt waar je op terug kan vallen…… Het is jammer… Zelf probeer ik mensen altijd te helpen waar ik kan… Cijfer mezelf vaak weg voor een ander… Maar op zit soort momenten wordt je gewoon weer even met je neus op de feiten gedrukt! Even wakker geschudt!

Maar ik ben blij dat er ook nog mensen zoals die"kennis" bestaan…. Die voor je klaar staat… Er voor je is, en je gewoon op de dag opbelt, om alleen even te horen hoe het met je is…. Geweldig zulke mensen… Die mensen maken het allemaal weer een beetje goed…

Shame on me…. Het is weer veel te lang geleden, en ondertussen genoeg gebeurd..

Om bij het begin te beginnen, heb ik vorige week te horen gekregen dat ik zwangerschapssuiker heb… Niet zo heel leuk, en woensdag moeten we naar een dietiste… Moeders gaat op dieet… Na aanleiding van de suiker had ik afgelopen dinsdag een echo in het ziekenhuis.. Om te kijken of kleine man het goed maakt, en of hij niet al veel te groot aan het worden is…

Eerst alleen ‘smaandags naar de verloskunige… Ik had hem het weekend niet zo veel gevoeld, en die ochtend nog helemaal niet.. Dus voor de zekerheid even aan het ziekenhuis voor een ctg.. Daar bleek mijn bloeddruk erg hoog te zijn 170/95 dus gelijk werd er bloed afgenomen voor van alles en nog wat… Uit eindelijk na 3 uur konden we bij de dienstdoende gyn terecht… En ik voelde me niet echt top.. Druk achter mijn ogen en moe… Heel moe… Afgesproken met de gyn dat ik toch morgen terug moest komen voor de echo, dat we eerst nog even een ctg zouden maken van die kleine en dat we daarna even gingen kijken hoe of wat verder.. Moest op de bank gaan liggen en mocht niks meer doen…Mijn bloeduitslagen waren goed, op de suiker na…

Dinsdagochtend eerst naar de kraamafdeling voor de ctg… Kleine man deed het goed en we mochten naar beneden voor de echo… En deze had leuk moeten worden, alleen de gyn werkten niet mee… We hadden een hele nare en niet zo aardige gyn… Maar goed de kleine man doet het goed en liep netjes op schema, zelfs 3 dagen achter… Over 3 weken moet ik terug komen voor een vervolg echo..

Donderdagavond twijfelde ik even, want realiseerde me dat ik die kleine vent nog niet gevoeld had. Uit eindelijk toch even de vk gebeld, en mocht wederom even een ctg laten maken…. De verpleegster die we hadden, was niet echt aardig en had volgens mij een slechte dag… Na dat ik een 3 kwartier gelegen had, zag ik dat de gyn de ctg beoordeeld had.. Even later kwam zij binnen met het volgende verhaal..

"Op zich is de ctg goed maar hij is niet optimaal, maar u mag naar huis" Nou je begrijpt dat ik daar niet beter van werd, en bedankte haar dan ook voor de geruststelling… De kleine had een 9-10 gekregen waarbij de 10 het hoogte is… Ik moest niet zo zeuren, want als het niet goed was hadden ze me wel gehouden!!!! Dus ben naar huis gegaan, en toch wel een klein beetje in tranen mijn fijne vk gebeld… Zij heeft gelijk het ziekenhuis gebeld, om het te checken.. En belde me gelijk terug…

Zij vertelde mij dat die zuster… ( zuster carla) een verkeerde woordkeuze had gemaakt, en dat ze dit nooit had mogen zeggen… En dat de ctg wel goed was… Ze zei als de gyn het een 4 zou hebben gegeven, dan zou je het woord optimaal gebruiken, maar bij deze ctg kon maar 1 ding gezegd worden en dat was gewoon goed…

Heb gelukkig 2 hele leuke en lieve meiden… Het is toch altijd een hele drempel om ze te bellen, je wilt ze immers niet lastig vallen.. Maar hun hebben meerdere malen duidelijk gemaakt, dat ik zeker moet blijven bellen als ik het niet vertrouw, en dat ze er zijn om voor me te zorgen… En dat is natuurlijk ook zo.. Verder moet ik rustig aan doen, vanwege me bloeddruk… Heel moeilijk maar word aan alle kanten geholpen…

Verder gaat alles goed en heb ik erg weinig te melden… We hoeven nog maar een kleine 9 weken, al denk ik dat vanwege mijn suiker ze de kleine wel eerder zullen halen.. Maar dat zien we wel… Ik heb er iig heel erg veel zin in, en kan niet wachten om dat kleine koppie te zien… Ben ook zo benieuwd op wie hij lijkt… En hoe een kindje van ons samen eruit ziet… Het blijft nog even bij fantaseren…

Maar binnenkort…………over een paar weekjes……….. Mag de hele wereld weten, dat wij de trotse ouders zijn geworden van……………………………………..

Zooooó daar was ze weer eens. En wel om het prachtige tijdstip van 03.09 uur… Het was weer zo ver… Het draaien was weer begonnen, het zuur liep weer omhoog, dus kon ik niet anders dan mijn warme bedje verruilen voor de koude eetkamerstoel… Enige voordeel is wel, dat ik gelijk weer eens even een logje kan plaatsen, na verontrustende medeloggers mij meerdere malen hebben gemaild, gehyves of hebben aangesproken….

Het gaat allemaal goed… Jullie moeten maar zo denken geen nieuws is goed nieuws… Heb gewoon niet zo heel veel zin en puf om achter de computer te kruipen… Alles staat wat dat betreft een beetje stil… Ook op hyves ben ik weinig tot niet…Sinds het begin van de zwangerschap ben ik al moe, en dat houdt aan… ‘snachts slaap ik heel erg slecht waardoor ik overdag dus niet zoveel puf heb om achter de computer te gaan zitten….

Met het kleine mannetje in mijn buik gaat alles super… We zijn alweer 27 weken en 4 dagen… Het gaat hard… Straks om half 12 moet ik weer voor een check-up naar de vk. De laatste twee weken is mijn buik heel erg hard gegroeid, en als ik op mijn rug lig kan ik voelen hoe de kleine man ligt… Heel speciaal… Wel nog steeds een hele gekke gedachten dat er een klein mannetje in mijn buik groeit… Zo bijzonder allemaal…Hij trappelt en draait lekker in het rond, is goed aan het groeien, want over zo’n 12 weken staan we hem op te wachten met slingers en ballonnen…

Verder hebben we vrijdag onze nieuwe auto opgehaald! Zie foto boven… Ben helemaal blij… Het is echte gezinsauto… Lekker hoog en lekker ruim.. Kunnen we straks lekker veilig rond touren met het kleine mannetje…

En dit was het eigenlijk wel zo’n beetje… Mijn luikjes beginnen weer dicht te vallen, dus de hoogste tijd, om de warme stoel nu te verruilen voor dat kouwe bedje…..

We zitten alweer in week 25… Het gaat snel, maar mag van mij nog wel tikkie sneller…. Ik ben zo benieuwd naar het kleine mannetje in mijn buik… Hoe ziet hij er uit? Lijkt hij op mij? Heeft hij mijn neus, en heeft hij haartjes? Zit alles er op en er aan? Hoe ga ik de bevalling ervaren? Ik heb er zin in… Ben er helemaal klaar voor mij straks mijn zoon in de armen te sluiten…

Het is nog steeds wel beetje onwerkelijk… Er groeit een nieuw leven in me…. Die geregeld van zich laat horen,  door middel van draaien, schopjes of een port…Zo bijzonder…

17 mei heeft mike voor de eerste keer de kleine gevoeld… ‘smiddags had een vriendin nog gevraagd of we de kleine ookal vanaf de buitenkant voelde… Dit was nog niet zo geweest.. ‘savonds lag ik in bed en mijn hand lag op mijn buik, en daar kwam hij… Zijn eerste buitenschop… Dus ik pakte snel mike zijn had, en hij kreeg nummer 2 en 3…. Wat is dat mooi zeg.. Wat een moment…. Een klein mannetje in mijn buik…..

Vandaag komt er een monteur om de beschadigde spullen van de babykamer om te ruilen… Dan kan ik eindelijk de puntjes op de i zetten… En zal dan foto’s plaatsen…

Ook nog wel leuk om te vertellen is, is dat familie koolmees vd week is uitgevlogen… Heb dus weer een huisje leeg!

Zit op het moment lekker in de tuin, na te genieten van de mooie dag… De vogeltjes zijn druk bezig met het maken van hun nestje.. In onze tuin hangen 3 vogelhuisjes die gemaakt zijn door mijn vader, en sinds een week of twee heeft familie koolmees zijn intrek er in genomen.. Vader en Moeder koolmees vliegen op en aan met takjes, veertjes, papiertjes om hun huisje nog aangenamer te maken en om zich voort te bereiden op de komst van hun baby koolmees… Het is een mooi gezicht hoe ook de natuur bezig is met de voortplanting…

Terwijl ik over mijn dikker worden buik aai, begint er binnenin een jongetje flink te bewegen… Ook hier zijn we druk bezig met de voortplanting…Alles word voorbereid op de komst van ons koolmeesje… Zijn bedje staat al klaar eveneens zijn kast en commode… De wieg staat op de kamer en de box staat in elkaar…( box gaat straks weer uit elkaar ) Zijn kinderwagen hebben we weer even netjes opgeborgen, zodat hij niet beschadigt wordt…

Met deze moeder gaat het op zich goed… Al merk ik dat de angst nog steeds niet verdwenen is… Denk ook dat deze niet zal verdwijnen en dat ik het maar moet accepteren dat het zo is… We zijn alweer 22 weken en de weken vliegen voorbij… Nog maar 18 weken en dan zal dit kleine koolmeesje zijn intrede maken in ons gezin… Iets waar we al 3,5 jaar naar uit kijken…

Meneer koolmees komt op dit moment aanvliegen met een lekkere maaltijd, dat doet mij denken aan een maaltijd voor ons… Dus deze koolmees gaat haar plekje in de tuin verruilen voor een plekje in de keuken!