In gedachten
- 09-08-07 – 09-08-08
Morgen is het alweer 1 jaar geleden dat er ineens van de en op andere dag een gigantische donder wolk boven mijn hoofd kwam.. Totaal niet verwacht………. Totaal NOOIT aan gedacht…. Totaal te vroeg…. Totaal lamgelagen… Totaal verslagen…. Overleed mijn lieve lieve papa op 55 jarige leeftijd….
Altijd gedacht dat ik een papa had die onverslaanbaar was.. Die sterker was dan de wind was….Sterker dan de wildste storm…En die nog wel 30 jaar mee zou gaan…. Zodat hij de sterkse, beste, leukste, liefste, gekste en grappigste opa zou worden die een kleinkind zou kunnen bedenken…. Maar daar werd 1 jaar geleden op drastische wijze een einde aan gemaakt…. Niks geen sterkste, beste, leukste, liefste, gekste en grappigste opa… Dat was in 1 klap voorbij… We hebben het niet zien aankomen, we hebben het niet kunnen verkomen….
Dat telefoontje op 09-08-07 zal ik de rest van mijn leven niet meer vergeten…. Op weg naar mijn moeder om te eten, belt mijn zusje totaal in paniek op… Kon er eerst geen wijs uit opbrengen wat ze schreeuwde… Ik dacht dat ze een MK had gekregen… ( ze was op dat moment 12 weken zwanger ) maar ineens hoorde ik iets wat mijn hart deed overslaan…. Papa is dood probeerd ze zo goed als kwaad te zeggen….
Hoe is het mogelijk… Wat kan je wereld ineens op zijn kop staan zeg…. Tjeeeeetje mina…. Het gevoel is makkelijk naar boven te halen… Mijn papa weg… Zomaar ineens? Zonder iets te zeggen? Dood weg….
Wat de dood op zo’n moment inhoudt weet je eigenlijk niet. Je weet dat dood zijn betekend dat je iemand nooit meer zal zien… Nooit meer zal horen lachen… Nooit meer met hem/haar zal kunnen praten… Hij/zij gewoon weg is… Maar als het zo dichtbij gebeurd besef je pas echt wat dood zijn inhoudt…
Ik heb nog zo mijn momenten dat ik denk even papa bellen… Gewoon even zijn stem horen… Even om raad vragen… Vooral toen ik net zwanger was, had ik dat heel sterk…. En nu ik mijn bevalling nader word het steeds erger…. Het is zo niet eerlijk, hij had nog bij ons moeten zijn… Maar het was zijn tijd, zijn taken zaten erop…
Ik doe mijn best en probeer verder te gaan met mijn leven…. Ik ben natuurlijk in December zwanger geworden en dat heeft mijn leven weer op een positieve manier op zijn kop gezet…. Je bent daar heel erg mee bezig… Je bent blij maar ook verdrietig…. Papa leefde altijd zo met ons mee, en vroeg zovaak hoe ik me voelde… En nu het zo ver was kon ik hem niet eens meer zeggen dat het gelukt was… Ookal ben ik er van overtuigd dat hij het ziet vanaf een "wolkje" het is toch anders…
Het is heel gek, ik had altijd gedacht dat als mijn vader kwam te overlijden ik me geen raad zou weten… Maar niks is minder waar… Het leven gaat door, hoe moeilijk en verdriet het soms ook is… Gelukkig heb ik een hele lieve en goede man naast me staan, die me echt door de eerste pijnlijke maanden heen getrokken heeft… En die er echt dag en nacht voor me is…. Bij hem voel ik me net zo veilig als ik me voelde bij me vader…. Zelfs nu hij het zelf ook zwaar heeft, en net als ik het zelfde verdriet met zich meedraagt is hij er altijd voor me…. Ik ben gezegend met zo’n grote kanjer!
Als je niet zo iemand naast je hebt staan, dan zou het allemaal niet zo gemakkelijk gaan…. Gelukkig heb ik die mazzel wel, en samen komen we er wel…. Het leven zal voor altijd anders zijn nu mijn vader er niet meer is…
Helaas kunnen we niet tegen de dood vechten.. Je kan nog zo hard rennen…. Je kan je nog zo goed verstoppen als je geroepen wordt, moet je komen… Als het je tijd is, moet je gaan…. De een wordt 80 de ander 55… Iets waar mijn oma het ook zo moeilijk mee heeft… Dat mensje is 80 bijna 81 en vind het zo oneerlijk… Eerste wat ze zei was, hadden ze mij maar gehaald… Maar helaas dat werkt niet zo….
Ik ben ontzettend blij dat juist hij mijn vader was… Ik heb heel veel van hem mogen leren, en ben er trots op dat er een stukje van hem in mijn zit…. Dat ik van hem heb mogen genieten…. Dat hij er altijd voor me was als ik hem nodig had…. Dat hij bijna het laatste jaar van zijn leven, bij ons in huis heeft gewoond…
En nu zijn we alweer een jaar verder, een jaar zonder hem… Een jaar met een lach en een traan… Soms was de berg heel stijl… En vroeg ik me af of ik ooit boven kwam…
Ik mis hem iedere dag een beetje meer…. Het is nog steeds een open wond, die heeel langzaam dicht gaat… De pijn zal denk ik nooit helemaal over gaan, maar denk wel dat het uiteindelijk een pijn zal zijn, waar je vrede mee kan hebben….
Ik denk dat hij zelf nooit heeft kunnen voorstellen wat voor leegte hij achter zou laten… Hoezeer hij gemist wordt door de mensen om hem heen… Maar we moeten verder, en dat zou hij ook zo gewild hebben… treur niet over mijn dood, maar verblijdt je over mijn leven dat stond op zijn kaartje en zo zou hij het ook gezegd hebben….
Hij zei altijd als ik ga dan ga ik… Dood=Dood en je mag best even huilen maar daarna moet je verder gaan met je leven… In het begin lijkt het moeilijk, maar eigenlijk gaat vanzelf…
Lieve papa,
Ik mis je meer dan ooit……………………………………………………………..
8 August 2008 at 16:13
ach meiske toch, wat gaat de tijd toch snel alweer een jaar verder!
elke dag nog dek ik aan mijn mam en atis alweer 8 jr geleden een dag die je nooit vergeet.
ik wens je morgen sterkte toe!
helle dikke kus ons 4
8 August 2008 at 16:16
Ik ben er helemaal stil van. Wat ontzettend mooi geschreven.
-x-
8 August 2008 at 17:55
Jeetje Daan, als altijd heb je het weer knap verwoord allemaal. Zo iets ingrijpends is nauwelijks voor te stellen als je het niet zelf hebt meegemaakt. Ik bewonder je kracht en moed om door te gaan zoals je vader het graag wenste. Veel sterkte in deze moeilijke dagen.
liefs Dorien
8 August 2008 at 18:24
Hai Daan, laatste loodjes meid. maar het is ook niet eerlijk. Mijn moeder is nu 10 jaar geleden overleden en hoewel ik er niet meer iedere dag mee bezig ben, mis ik haar nog steeds. ik was 35 en had gewoon geen ouders meer….en idd je gaat door, je meot gewoon werken en de kinderen willen een moeder die lacht. Maar moeilijk blijft het.
Sterkte meissie, Elise
8 August 2008 at 18:38
Is dat zo ? Buren ? hahah, grappig ! Welke wijk….
8 August 2008 at 19:41
Het eerste jaar,ik vond het zo moeilijk,nu we in het tweede jaar zitten is het nog moeilijk maar ik vind het iets beter gaan.
Bij jou is het anders ji verwacht een wonder en moet juist nu je pappa missen,maar meis hij kijkt van boven naar beneden en zal voor jullie zorgen,vanaf zijn woklje.
Lieve Daan,morgen heel veel sterkte.
8 August 2008 at 20:25
Tjonge meis, wat een verhaal, maar wat mooi beschreven!! In ieder geval heel veel sterkte morgen en wat een tegenstelling die datum….jij met je herinneringen en je verdriet en ik die dan jarig ben….maar toch zal ik aan je denken morgen!
Liefs!
9 August 2008 at 08:08
Ik las je stukje zojuist, en de tranen rollen over mn wangen.
Ook ik had zo’n telefoontje, alleen is dat alweer 18 jaar geleden, ik was toen 18 jaar jong.
Dit vergeet je nooit, de pijn slijt dat wel, maar toch…
Hele dikke knuffel meis.
En inderdaad, vanaf een mooie wolk zit je vader te kijken of alles goed gaat.
Want zijn kleinkind komt er gauw aan, en wat doe je als aanstaande opa dan?
Goed je dochter in de gaten houden , ook al is het vanaf een wolk!
Hij is bij je..
Kusssssss Es
9 August 2008 at 10:21
pff alweer een jaar verder, wat gaat t hard ik wens je veel sterkte deze moeilijke dagen !!!
9 August 2008 at 10:45
Wat gaat een jaar snel…..
Ik zit met tranen in mijn ogen je mooie stuk te lezen.
Heel veel sterkte vandaag!!!
Liefs Ingrid
9 August 2008 at 11:14
Heel veel sterkte. De tijd gaat door en heelt wel wonden maar niet het gemis. Het wordt wel ànders. Sterkte!
9 August 2008 at 12:20
Hoi Daan,
Sterkte vandaag! Altijd natuurlijk, maar vooral vandaag zal je wel veel aan hem denken!!
Liefs,
Inge ♥
ps. hier het linkje voor de lift: http://tv-lift.tv-moebel.net/flatlift-discount-tv-lift/flatlift-discount-tv-lift/
Er komt nog wel iets van 120 euro verzendkosten bij!!!
9 August 2008 at 12:29
Ik krijg meteen weer kippenvel Daan, je hebt het zo recht uit je hart geschreven. Ik heb mijn vader nog en kan maar een schijntje procent bedenken hoe ik me zou voelen als hij er niet meer zou zijn. Ik vind het ook erg voor je en weet zeker dat hij dan maar een wolkjesopa is! Dikke knuf en heel veel sterkte…
Liefs, Stella
9 August 2008 at 14:05
Lieve Daan,
Wat moeilijk is het hè? Zo verschrikkelijk om iemand zo te moeten missen…. Mijn mama is ook alweer 7,5 jaar dood en ik weet het ook allemaal nog als de dag van gisteren.
Maar je gaat steeds meer van de mooie herinneringen genieten, al zal het gemis niet minder worden….
Sterkte meis en een hele dikke knuffel, denk aan je! Liefs doremi
9 August 2008 at 19:10
hey meis.
wat kun je je verhaal toch weer mooi neerzetten en ik wens je dan ook vandaag heel veel sterkte.
en ja dit zijn de momenten waarop je ze het meeste mist en je afvraagt waarom.
maar meis geloof me hij houd je vanaf die wolk nauwlettent in de gaten.
en jij en je mannetje boffen met elkaar hoor dat jullie je elke keer weer door zulke dingen kunnen heen slaan.
nog even en dan mag je jullie kleine wondertje in je armen houden en jullie hebben het echt verdient.
dikke knuf en kus donna
9 August 2008 at 22:21
jee wat gaat de tijd snel, het leek nog als de dag van gisteren dat ik het bericht over je vader las.
wens jou en je familie heel veel sterkte toe vandaag.
dikke knuf van Meta & Alysha
10 August 2008 at 10:08
lieve lieve daan,
Wat heb je het weer ontzettend mooi verwoord! Een hele dikke knufff lieverd ook voor je mannetje! meer kan ik even niet zeggen!
xxx
10 August 2008 at 10:29
Daan, wat schrijf je, je verhaal en je gevoelens mooi op meis… het is ook niet niets je papa verliezen op die leeftijd, te jong, ookal is het dan je tijd. Hij is zo voorzichtig en onverwachts gehaald. Sterkte meis… geniet van je beeb, je pa ziet jullie kleine uk. Die weet alles, lichamen verdwijnen… de rest blijft.
xxx
Nathalie
10 August 2008 at 12:01
hee lieffie,
ja het leven heeft veel van je gevraagd de laatste jaren. De dood van je vader, je schoonvader,het maar niet zwanger kunnen raken, je miskraam. Het is eigenlijkongelofelijk hoe je je erdoorheen hebt geslagen. Ik vraag me wel eens af hoeveel een mens kan hebben, maar als ik naar jou kijk denk ik heel veel.
Het verdriet wordt in de loop der jaren inderdaad anders, je leert ermee leven, maar er zullen altijd momenten in je leven blijven dat de pijn om het gemis weer terug komt. Mijn moeder is alweer 9 jaar geleden overleden, mijn vader 7 jaar geleden en nog zijn er momenten dat ik onddordacht de telefoon wil pakken om iets te vertellen. Dat ik denk waren ze er maar, hadden ze maar kunnen meemaken dat het eindelijk goed met me gaat. En dat doet pijn.
Ik heb je al eerder geschreven de geboorte van jullie zoontje is een prachtig moment, maar zal ook veel verdriet meebrengen. Je kan je daar niet op voorbereiden. Het overvalt je. Je kan alleen tegen jezelf zeggen dat het normaal is en dat je je niet hoeft te schamen dat je je ondanks je grote geluk even zo verdrietig zal voelen.
Hele dikke knuf van maruschka en ik denk aan je hoor.
10 August 2008 at 16:24
Een jaar geleden alweer. Dat gaat zo snel.
Je hebt een mooi stukje geschreven zeg!
10 August 2008 at 18:46
Lieve schat, wat gaat de tijd snel en weer krijg ik tranen.
Sterkte!!
xx Obelix
10 August 2008 at 20:11
Hoi Daan, Zo als zo vaak heb je het weer mooi opgeschreven!! Het verlies blijft groot, gemis altijd…
Knuff, Marijke
11 August 2008 at 17:43
Daan,
Dit jaar is echt om gevlogen. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat je vertelde dat je pa er niet meer was, maar dus alweer een jaar.
En ondertussen ben je hoogzwanger en zit je in de ‘veilige’ zone. Ik weet het zeker dat je pa het vanaf zijn ‘wolk’ ziet en beretrots is op zijn dochter.
Nog een paar weekjes dame en je kan je zoon in je armen houden en trots aan je pa laten ‘zien’.
Liefs Dolce
Het lukt me niet meer om regelmatig te komen, maar ik denk nog wel aan regelmatig aan je.
11 August 2008 at 20:37
Oh Daan, ik weet zeker dat je vader weet dat je zwanger bent en met je meekijkt. En hij zal de persoonlijke beschermengel van jullie kind worden.
Liefs, Inge
13 August 2008 at 00:52
Lieve Daan,
Wat heb je het weer mooi verwoord. Ik wens jou en je mannetje heel veel sterkte toe.
Liefs,
Brenda
13 August 2008 at 14:40
Wat gaat het snel he is het alweer zo’n tijd geleden dat je vader is overleden en het blijft verschrikelijk moeilijk. Nu helemaal denk ik, je zou dolgraag je vader willen vertellen dat je een kindje mag krijgen, dat je mama wordt. Meid ik weet zeker dat hij het weet en heel veel meer. Hij waakt vast over jullie en jullie ukkie straks.
Het gaat nu echt snel he nog een paar weken, ik wil je nog even succes wensen met de laatste lootjes.
Liefs janet
19 August 2008 at 14:32
Hallo lieverd,
Wat een mooie blog weer lieverd over je vader……met tranen heb ik het zitten lezen…..
Een jaar zonder je vader, met vallen en opstaan, met huilen en lachen…met verdriet maar ook geluk……
Het is net een achtbaan waarin je terecht komt…….
Het missen doet zeer, je vader was een kanjer en die zal altijd blijven bestaan in jou hart in jou leven…….
LIeverd ik denk aan jou liefs van binka